Het is weer tijd voor Nootuitgang!

Velen zal het zijn opgevallen als je op dinsdag 16 april tussen 12.30 en 13.00 uur bij het Academiegebouw liep of in de Harmoniekantine zat. Cora zong mooie nummers en Roy begeleidde haar op zijn gitaar. Ondertussen heb je waarschijnlijk een stuk of vijftig ballonnen gezien, of heb je er zelfs één aangenomen. Ook zijn er veel flyers uitgedeeld. Heb jij er een aangenomen? Dan weet je dat dit promotie was voor Nootuitgang, dé singer-songwriterscontest van de Usva.

Deze actie werd georganiseerd door het team Nootuitgang in samenwerking met het Publiciteitsteam van de Usva. Volgende week donderdag 25 april is het namelijk weer zo ver. Dan laten de vijf finalisten van Nootuitgang zien en horen wat zij hebben geproduceerd. Deze Singer-songwritercontest wordt elk jaar gehouden en is elk jaar een groot succes. Wil jij dit jaar ook komen kijken? Koop dan nu nog je kaartje op http://www.usva.nl/agenda/deze-maand/. Dan zien we je volgende week om 20.00uur in het Usva-theater. Tot dan!

Renske Laroo

Genieten van cabaret, theater, muziek en andere kunst op Stukafest 2013!

Al maanden keek ik uit naar de dag dat Stukafest Groningen zou plaatsvinden. Op 28 februari was dan eindelijk de dag aangebroken, de dag waarop ik van studentenkamer naar studentenkamer mocht fietsen om verschillende bekende en minder bekende acts te bekijken.

Hoewel de eerste act midden in de stad was, was de kamer zelf nog redelijk onvindbaar door een smal steegje, enkele trappen en wat bochten. Gelukkig kon ik de juiste kamer vinden en bleek het al gezellig druk. De eerste act was namelijk uitverkocht. Logisch, want Paulien Cornelisse, wie op het moment vooral bekend is van ‘Wie is de mol’, maar in het dagelijks leven cabaretière en schrijfster is, onder andere bekend van haar boeken ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ en ‘En dan nog iets’ verzorgde drie keer over een half uur voor de Stukafest bezoekers een mini try-out van haar komende theatershow. Met wat papieren en een laptop (ter vervanging van de projecties in het theater) kwam ze de kamer binnen. Ze wilde haar show niet graag met een inleiding beginnen omdat er dan altijd een einde verondersteld wordt, iets waar ze niet van houdt. Gelukkig kon ze niet officieel beginnen omdat enkele bezoekers iets later aanschoven. De show opende met haar specialiteit: taal. Ze had nieuwe leestekens bedacht, zoals de ‘komma komma komma’, de ‘komma punt’ en de ‘uitroepteken komma’ of ‘uitroepkomma’ (ze wist zelf nog niet hoe ze het moest noemen). Daarnaast vertelde ze op humoristische wijze in het tweede deel haar persoonlijke verhaal over haar opgestuurde speeksel wat in Amerika onderzocht is, waaruit schokkende bevindingen naar voren kwamen, zoals dat haar genen vertellen dat ze een ontzettend goede sprinter is. Het derde deel van haar mini show zorgde voor de meeste hilariteit, waar ze met bijpassende muziek haar datingsite voor kamerplanten introduceerde, geheel voorzien van verschillende profielfoto’s van kamerplanten die allen op zoek waren naar een geschikte partner, dan wel sterk, dan wel zacht, dan wel houdend van katten. Wil je de hilariteit van deze korte fragmenten meemaken dan moet je zeker naar een van haar theatershows gaan. Pret gegarandeerd! Helaas ging het half uur veel te snel voorbij. Hup, snel de laatste slok van het door de kamerbewoners aangeboden biertje achterover slaan en opzoek naar de volgende kamer.

Een ontzettend mooi huis met een strakke en gezellige woonkamer bood het podium voor De Groeten, drie meiden uit Groningen die muziektheater van formaat lieten zien. Hun show, ‘Tot de scheid ons doodt’ was een kritische show over de huidige tijd, waarin stellen wel trouwen maar waar de sleur toe slaat, met alle gevolgen van dien. Prachtige driestemmigheid, goed acteerspel, snelle wisseling van de benodigde attributen en kleding en het erbij betrekken van het publiek maakte de show tot een prachtstuk waar ik tegelijkertijd door ontroerd werd, heel hard om kon lachen en naderhand nog even goed over na heb gedacht. Een luid applaus van het publiek klonk waarna helaas plaats gemaakt moest worden voor de volgende groep bezoekers. Dus hup, weer op de fiets, op naar Town of Saints, een Nederlandse (Groningse)/Finse folkband om de avond af te sluiten met een half uur luisteren naar fijne muziek.

Naast de mooie harmonieuze klanken van zowel de gitaar, zang als viool, zaten de nummers vol met energie, hoewel slechts twee instrumenten werden gebruikt, met in enkele nummers ondersteuning van slagwerk. Een mooie afwisseling van nummers werd ten gehore gebracht en naderhand was er gelegenheid om met de band te praten of een van de cd’s te kopen. Naar mijn idee een opkomende band met zeer veel talent die dan ook niet met een gering applaus hun set afsloten. Al met al was Stukafest een super gezellige avond met iedere keer verschillende mensen, verschillende omgevingen, biermerken, optredens en acts, maar toch een unieke eenheid in haar kwaliteit, gezelligheid en sfeer.

Vera Hukker
                                                                                    Town of Saints, fotografie: Bob de Vries

28800 seconden cultuurnacht in Groningen

Ooit gruwelde ik van het woord cultuur. Ik zag ze al voor me; de oude stoffige, saaie musea waar mijn ouders mij mee naar toe sleepten, de verlaten kunstgalerijen. Menig zaterdag heb ik dan ook in een willekeurig museum doorgebracht en ik herinner me dat ik ooit, als acht jarig meisje, gezworen heb nooit meer iets met cultuur te maken willen hebben.

Wel, als ik graag ergens op terug wil komen is het op die bewering. Ik had als acht jarig meisje nooit gedacht dat ik naar een cultuurnacht in Groningen zou gaan. Laat staan dat ik er van zou genieten.
Als ik de deur door loop van café de Spieghel wachten twee middeleeuws geklede medestudenten mij op. Ik krijg een stempel van de Martinitoren op mijn hand gedrukt en met z’n tweeën krijgen we een programma boekje mee omdat, waarschijnlijk wegens een hoge opkomst, er niet meer genoeg boekjes zijn om iedereen van een boekje te voorzien.

Als ik eens nonchalant een blik werp op het programma zie ik dat dit zich zowel beneden als boven in het café afspeelt. We besluiten eerst boven popkoor Estrellas te gaan bewonderen. Het is erg druk, ik schuifel en probeer me door de menigte te wurmen met een paar matrix-achtige bewegingen. Niet heel erg charmant, maar wel erg succesvol. Na Estrellas zien we een klein debat van Kalliope. Het is erg jammer dat het geluid zo zacht staat want achter in de zaal versta ik vrij weinig van het eigenlijke debat.

Voor de volgende voorstelling lopen we de trap af en gaan naar de zaal beneden. Het is aan Guts om hun acteer kunsten te vertonen. In hun volledig Engelse show wordt op een erg leuke, humoristische manier de geschiedenis van Amerika verteld.

Halverwege de voorstelling hoor ik door het plafond heen de jongens en meiden van klassiek koor Gica al zingen. Wanneer we ons door de menigte heen eindelijk naar boven hebben weten te slepen zijn de dichters van Flanor al bezig met het voordragen van hun werk. Onze Groninger stadsdichter heeft het over vissen met snorren, iets waarvan nog steeds beelden door mijn hoofd spoken en een ander praat over zijn vakantie met zijn vrouw op Schiermonnikoog. Dit laatste klinkt misschien ietwat duf, maar ik kan je  verzekeren dat hij op erg niet-standaard-rijm-ik-rijm-om-en-om-op-elke-zin dit gedicht weet te brengen.

Een waardige afsluiter vind ik in een Iers bandje, dat ook op Stukafest zal spelen, waarvan me zo snel de naam even is ontschoten. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat er ook maar iemand bestaat die niet vrolijk wordt van Ierse muziek en als ik rondkijk zie ik iedereen lekker genieten, dansen en uit z’n dak gaan.

De afterpartyïsten, onder wie ik me ook bevind gaan voor een drankje na nog naar de Warhol waar onze stempel van de martini verder wordt ingekleurd door een andere stempel.

Miranda Renders