Stukafest 2012

De voorbereiding

In Elpee aan de Oosterstraat sta ik voor de balie waar de keuze gemaakt moet worden: welk optreden bezoek ik in welke ronde? Ik laat de verkoper kiezen, op één voorkeur na, het literair collectief in ronde drie. Hij besluit dat ik in ronde één naar Lolu Ajayi ga en in ronde twee Bilderband ga bezoeken. ‘Of ik ook naar het eindfeest wil? Prima beste man, laten we dat ook maar doen.’ Om half negen, diezelfde avond, zal het aanvangen. Voor het zover is daal ik neder van mijn stalen ros en koop in de AH op de Vismarkt drie blikken drank. Je bent student of je bent het niet … Goed, ik ben het niet meer, maar financieel gezien pas ik mij graag aan. Het nieuwe meisje achter de kassa vraagt me zelfs naar mijn identiteitkaart en de sfeer voor de avond is gezet.

Ronde 1

Ondanks dat ik de kaart goed heb bestudeerd krijg ik het toch voor elkaar om bij het verkeerde huis aan te kloppen. Geeft niets, want eenmaal aangekomen blijkt dat de getinte Amerikaanse entertainers het rustig aan doen. Verontschuldigend bestraf ik mezelf voor deze stereotypering … In Huize IJkelstein zitten we in een ruime studentenkamer. Ik kijk om me heen en kan een glimlach niet onderdrukken: een ‘old skool’ video/dvd combinatie onder een wannabe ‘big screen’ waarbij de Wii het plaatje compleet maakt. Deze student weet z’n tijd goed te besteden. Ronde één begint. De twee mannen komen binnen, stellen zich voor, en vragen of het gemêleerd publiek (studenten, Engelstalig, enkele ouderen en een afgestudeerd jongeman) op de hoogte zijn van wat ze komen doen. Als ze de naam ‘Lama’s’ laten vallen, knikt iedereen instemmend. Het zijn grappige, energieke doch relaxte gasten. Ze schudden een ieder de hand, maken het persoonlijk, en weten dit contact vast te houden. Buiten de vaardigheid van het improviseren, is duidelijk te zien dat ze het met plezier doen. Ze lachen om elkaar en om het publiek dat mee mag werken door situaties, voorwerpen of plaatsen aan te reiken. Ik zal Dino racist in ieder geval niet snel vergeten.

Ronde 2

‘Hard fietsen want ronde één loopt uit.’ Achteraf niet noodzakelijk, maar om er verzekerd van te zijn nu wel op de juiste plek aan te komen nam ik het advies ter harte. Met succes want op één weifelachtige kruising na volbracht ik de route zonder dwalen. Fiets vastbinden, kaartje tonen, plek innemen en starten maar! Een kleinere studentenkamer, naar mijn mening knus klein, maar die mening deelde niet iedereen. Een andere dame typeerde het later namelijk als benauwend klein … Misschien had de sfeer haar te pakken gekregen? Want waar zijn we in hemelsnaam beland? Duisternis maakt zich meesteres van de kamer en brengt me, voor mijn gevoel, naar het diepste punt van het bos. Een plek waar je constant in twijfel staat of je nieuwsgierigheid je te duur komt te staan of juist wordt beloond. Voor mij speelt zich niet alleen een schouwspel van lichten af, ze krijgen ook een hartslag in de beats die weerklinken. Rook vult het mysterie bij tijden aan. De grote ramen in deze kamer op de begane grond verlengen het toneel naar de straat. Twee dames van BILDERBAND spelen daar met hun eigen silhouet en onze geest. Af en toe slaan verbaasde buitenstaanders het tafereel gade en wij als publiek gniffelen. Maar begrijpen wij het tafereel beter dan deze passanten? De dames werken naar het eind van de voorstelling toe. Het enige wat ik me afvraag is of ze me veilig uit dat diepste punt van het bos halen … Benauwd voelt het echter niet. Het is ‘knus klein’.

Ronde 3

Op naar de laatste ronde, Gorechtkade 170. Er heerst rust in de kamer die ik binnen loop. Ik vraag mij af of ik hier wel goed zit of dat ik een portie klappen kan verwachten omdat ik voor inbreker word aangezien. Ik ben op de juiste plaats en word welkom ontvangen. Er wordt me zelfs bier aangeboden, maar ik haal mijn laatste blik van stal, toch bedankt! Over tot de orde van ons samenzijn: Eva Meijer blijkt verhinderd, in haar plaats treed Olga Kortz aan, bijgestaan door Maurice Seleky. Oftewel Literair collectief de Jagers. Wat kan ik eigenlijk verwachten? ‘Literair collectief De Jagers creëert een podium voor een nieuwe generatie talentvolle schrijvers. Een messcherp en lyrisch portret van een nieuwe generatie, á la Gimmick! maar dan anno 2010,’ aldus Stukafest. Dat zegt me natuurlijk niets … Maar goed, mijn stoel is comfortabel en ik heb m’n blik dus kom maar op. Maurice steekt van wal, verwelkomd ons, excuseert Eva en introduceert Olga en zichzelf. Vervolgens pakt hij zijn boek en draagt enkele passages voor. Olga neemt de stok later over met haar gedichten. Het is de laatste ronde, ik heb al wat alcohol in mijn bloed en dan word ik normaliter wat onrustig. Niet hier. Niet in dit gezelschap. Aandachtig luister naar de beschreven situaties: Het Amsterdam van Ego Faber, personage uit het boek, waar hij stoned in het park een bange meute voorbij ziet komen als gevolg van de aanslag op Theo van Gogh. Maurice zijn stem buldert door de kamer, maar met gepast gevoel. Olga is zijn tegenpool in dat opzicht. Een jonge knappe vrouw. Rustig, maar in haar voorkomen zie je dat er vlammen van binnen branden. Ze kristalliseert de passie in haar woorden. Zorgvuldig uitgekozen woorden om haar wereld te beschrijven, en om soms de lezer, zonder belerende vinger, te overtuigen van wat goed is. Afsluitend is er tijd voor vragen en daar maak ik als bezoeker graag gebruik van. Het is mooi!

De afsluiting

Het eindfeest in Simplon staart mij vanuit de verte aan. ‘Ga ik of roept mijn bed na vier dagen ziek te zijn geweest?’ Wat verstandig is, is niet altijd leuk en ik stuur op Simplon aan. Een prima gelegenheid om samen de avond door te nemen en erachter te komen dat een ieder het anders heeft beleefd. De één verwachtte meer contact met de medebezoekers, als ware men vreemdelingen met een gelijke deler. De ander keek met gemengde gevoelens op zijn of haar gekozen voorstellingen terug. En ik? Ik neem alles tevreden in mij op en eindig de avond kijkend naar het duo Kroons en Posij. De dansvloer ging terecht uit zijn plaat.